Dit is een ruimte waar ik bij regelmaat tekstjes zou willen delen, en evengoed is het een ruimte die ik nooit had willen betreden. Tekstjes waar niemand toe verplicht is om ze te lezen, maar die ik alsnog wil schrijven. En misschien zijn er mensen die samen met mij de reis willen maken naar de betoverende kijk van Lisa op de wereld. Wees welkom!
De tekstjes bevatten de kleur van het leven, die ik koester met trots en ongekende fierheid. Maar het is moeilijk omdat de bezieler van dit alles niet meer aan onze zijde staat om ons te begeleiden. En toch is er hoop. Hoop in alle liefde van ons nog steeds sterke en prachtige gezin. Hoop in de kleine dingen die de pracht van het leven tekenen en die Lisa zo zichtbaar heeft gemaakt. Hoop in alle mooie momenten die we nog zullen mogen beleven. Hoop om elkaar ooit weer te zien.
Papa
Kletsen op het been
Hoe autoritjes werden omgetoverd in momentjes van geluk. Hoeveel uren hebben we samen niet doorgebracht in de wagen… jij steeds op de passagierszetel, starend naar al het moois van de natuur en de wereld buiten, en ik geconcentreerd op de weg om je veilig op bestemming te brengen.
Soms verzonk je in gedachten, en viel er een zeldzame stilte in de wagen. Dat was het uitgelezen signaal om je opnieuw te activeren, en dan kletste ik op jouw been. De reactie daarop, gestuurd door een geschrokken ontwaken uit je droomwereld:
‘Papa, stop daarmee!’
En dan kwam de tegenactie, een klets terug op mijn been waarna we steeds in een absurd gesprek terecht kwamen waarbij ik in complete onzinnigheid probeerde uit te leggen dat jij toch eerst was begonnen. Even snel kwamen de antwoorden van jouw kant, en werd ik gebombardeerd met nog meer gevatte absurditeit.
En dan een lach, een autovullende glimlach stralend tot achter je oren. En tot achter de mijne.
Gekke sokken
Ik draag ze al lang, en zonder er zelf al te veel betekenis aan te schenken. Soms een reactie uitlokkend, of soms beperkt tot een verwarde blik om mij er al dan niet op aan te spreken. Ze kwamen mij toegestopt in cadeautjes, als een ‘zomaar’, lagen opeens in de schuif, of soms betrapte ik mezelf erop dat ik toch een paar had besteld.
Ik draag ze al lang, en ik draag ze nu trots. Die dingen die er kleurrijk gek uit zien en die zo fout zijn dat ze elke broek stijlvol laten lijken. Kleine pareltjes van geluk die de ochtend kleuren. Net een paar seconden langer voor de schuif, en onvermijdelijk een glimlach wanneer het juiste paar is gevonden. En verder op de dag, wanneer het nodig is, kijk ik even snel naar beneden en voel ik of ze er nog wel zijn.
Ik draag ze al lang, en ik draag ze voor altijd.
Dank je wel Lisa!
Zwaaien naar Zoë
Zoë… je liefde voor dieren was oneindig, maar de liefde die je voor Zoë had oversteeg ook dat nog eens. Het lieve bourgondische paardje dat je mee mocht verzorgen kleurde mee jouw leven. En elke morgen, onderweg naar de bushalte, reden we langs het straatje waar de vrolijke meid gestald staat. Het doodlopende straatje is zo’n 300 à 400 meter lang en Zoë was uiteraard niet te zien vanop het punt waar wij langs het straatje reden. En toch stopte ik elke dag met de wagen aan dat straatje en zwaaide ik naar Zoë. Onnozel, belachelijk, en nog vele andere termen zijn uit jouw mond gekomen om mijn gedrag te bestempelen. Na verloop van tijd was het echter een sport geworden en zwaaiden we allemaal naar Zoë. Allemaal, behalve jij… want dit ging zelfs jouw absurditeit te boven, en je maakte er dan ook een punt van om elke morgen op het zwaaimoment ons een kwade blik toe te werpen gevolgd door een betoog dat Zoë dat helemaal niet kan zien. Behalve op vrijdag… want zo heb je ons uitgelegd, op vrijdag kan Zoë dat wèl zien, en dus zwaaide je enkel dan mee… onze absurditeit gepareerd door een overtreffende trap van jou. Ik stop nu niet meer aan het straatje om te zwaaien. Zonder de bliksemende blik vanuit de passagiersstoel klopt het niet zoals zoveel andere dingen ook niet meer kloppen. Misschien associeer ik het zwaaien ook met afscheid, en hoewel het mij werd opgelegd doe ik dat liever niet.
Mijn voeten op jouw stoel
Per ongeluk, uit onoplettendheid, maar even vaak opzettelijk en nog snel voor je de stoel naar achter probeerde te trekken om aan tafel te gaan zitten. Mijn voeten op jouw stoel. De blik, opmerking of lach die je gezicht kleurde wanneer je merkte dat je stoel tegenstribbelde maakte mijn dag goed, en de jouwe ook. Het kietelen van mijn voeten was de kers op de taart, maar deed je vaak zo snel dat ik moest opletten om niet van mijn eigen stoel te vallen wanneer ik weer eens onderuit gezakt aan tafel zat. Je plekje aan tafel is er nog steeds en zal er altijd zijn. Mijn voeten liggen er nog elke dag, en missen iemand om de stoel weg te trekken. Wat zou ik toch graag van mijn stoel donderen.